Peygamberimizin aglamasi

Resulullah (s.a.v) bir gece zevcesi Ümmü Selemenin evinde idi. Gece yarisi uykudan kalkip evin karanlik bir kösesinde dua ve aglamakla (Allaha yalvarip yakarmakla) mesgul oldu. Ümmü Seleme, Resulullah (s.a.v)'i yataginda görmeyince kalkip onu aramaya koyuldu. Bir de bakti ki Resulullah (s.a.v) evin karanlik bir kösesinde durup ellerini göge kaldirmis, aglayarak Allaha söyle yalvarip yakariyor:

- Allahim! Bagisladigin nimetleri benden esirgeme. Beni, düsmanlarin bana gülmek vesilesi kilma, kiskanclari bana musallat etme.

Allahim!Beni onlardan kurtardigin kötülük ve cirkinliklere geri cevirme.

Allahim! Beni hicbir zaman ve hicbir an kendi basima birakma; kendin beni her seyden ve her afetten (beladan) koru.

Ümmü Seleme Resulullah (s.a.v)'in bu durumunu görünce aglayarak kendi yerine döndü. Resulullah (s.a.v) Ümmü Selemenin aglama sesini duyunca, ona dogru gidip aglamasinin sebebini sordu.

Ümmü Seleme söyle dedi:

- Ya Rasulallah! Senin aglaman beni aglatti. Sen neden agliyorsun? Siz Allah katinda olan onca büyük makam ve yakinliginiza ragmen Allahtan böyle korkuyorsunuz, Allahtan bir an bile sizi kendi basiniza birakmamasini istiyorsunuz, o halde vay bizim halimize!

Resulullah (s.a.v) onun sözüne karsilik söyle buyurdular:

- Nasil korkmayayim, nasil aglamayayim, nasil kendi akibetimden korkmayayim, nasil kendi makam ve mevkime güveneyim! Oysaki Allah Teala, Hz. Yunus'u bir an kendi haline birakti ve onun basina gelmemesi gereken sey geldi!